Sevgul Uludağ'ın
Yenidüzen Gazetesinde
yayınlanan röportajları ve dizileri

• Ölümün Kıyısından dönenler (10-29 Ekim 2004)

Onlar başka bir yerden geldiler - ölümün korkunç yüzüyle karşılaştıkları, bir mucize eseri hayatta kaldıkları bir yerden...
Kimileri toplu mezarların başında vuruldukları halde ölmediler, hayatta kaldılar...
Tıpkı Şehrazat’ın “Binbir Gece Masalları”nda anlattığı gibi “Onlara güvenlik bahşedilmişti, bu yüzden gitmeleri gereken yere güvenlik içinde vardılar...”
Kimileri yaralıydı, vücutlarında kurşunlarla hayatta kaldılar. Vurulmuşlardı, katiller onları gömmek üzere dozerleri getirmeye gittiğinde emekleyerek ölülerin arasından sıyrıldılar, dağlarda bir ağaca tırmanıp saklandılar. Günler ve geceler boyu aç ve susuz, korku içinde ve yaralı olarak beklediler. Çünkü hayatta kalmak bir mucizeydi ve hayat denen bu mucize o denli ufak tesadüflere bağlıydı ve bir o kadar da inanılmazdı ki!  Bir kurşunun sekip çarpması, sıyırıp geçmesiydi hayat... Bir başkasının üstüne düşmesi ve ölümden seni korumasıydı... Burası Jorge Amado’nun “Mucizeler Dükkanı” gibi bir yerdi... Ölülerin arasından kalkıp yürüyordunuz, hayattaydınız, yaralı olsanız da... Ölümle tanıştığınız için artık hayatı daha çok sevdiğiniz bir yerdi burası... Çünkü ölüm soğuk parmaklarıyla sizi yoklamış, şöyle bir dokunup geçmişti, soluğunu geride bırakarak. Bu yüzden belki hayat denen mucizeye daha çok sarılacak, hiç kimseyi ve hiçbirşeyi takmayacaktınız artık.

• Kayıpların İzinde (Temmuz-Ağustos 2004)

Ölüler konuşamaz... Başlarından neler geçtiğini anlatamaz... Ölüler sessizdir ama sabırlıdır. Bir meraklısının çıkıp da nasıl öldüklerini, neden öldüklerini, ne tür bir cinayete kurban gittiklerini araştırmasını beklerler...
Savaş – o çirkin sözcük! İçinde cinayetleri, tecavüzleri, ölümleri ve sakatlıkları barındıran sözcük. Yıkımı ve vahşeti barındıran sözcük! Öncesinin ve sonrasının travmalarının yıllarca süreceği sözcük! Savaş!
Savaş ki meydana geldiği yerde adına “asker” dediğimiz, bir ordunun mensupları ölmez sadece. Onlardan daha fazla siviller ölür. Aslında savaşla doğrudan ilgisi olmayan, üniforma giymeyen siviller. Yaşlı neneler ve dedeler... Genç kızlar... Genç erkekler... Çocuklar... Minicik, süt kokulu bebekler...

• İncisini Kaybeden İsdiridyeler (Ocak-Şubat 2002)

Babası kayıp çocuk yürekleri...
Onlar incisini kaybeden istiridyeler gibiydiler... Babaları “kayıp” çocuklardı... Babayı kaybetmek, çocukluğunu yitirmekti... İncecik bir tel koptu yüreklerinde, asla kimse tamir edemedi, yapıştıramadı... İçlerindeki kara boşlukta çok uzun yıllar babaları dönecekmiş gibi umudu taşıdılar... Bütün savaşlarda ve iç savaşlarda, bütün çatışmalarda babasını yitirmiş çocuklardan birkaçıydılar... Yürekleri Kampuçyalıydı, Vietnamlıydı, Boşnaktı, Sırptı, Hırvattı, Kıbrıslıydı... Yürekleri babası kayıp çocuk yürekleriydi... Savaş ve çatışmalar, onlardan asla yerine konulamayacak birşeyi, çocukluk sevincini çaldı... Yaşamları boyunca bu acıyla başetmeyi öğrenmek zorunda kalanlardı...

• Ayın karanlık yüzü (23-27 Eylül 2004)

Makarios Drusiotis, Kıbrıslıların yetiştirdiği, sözünü sakınmayan, araştırmacı gazetecilerden. Onun makalelerini sık sık YENİDÜZEN MEDYA’ya alıyoruz... Rum yönetimi lideri Tassos Papadopulos geçtiğimiz günlerde bir röportajında “1963-74 arasında hiç bir Kıbrıslı Türk öldürülmedi” dediğinde, Drusiotis ona yanıt yazarak, 63-74 yılları arasında Papadopulos’un da bilmesi gereken çatışmalarda Kıbrıslı Türklerin öldürüldüğünü yazmış, Papadopulos’un “Teşkilat”ın komutasında ikinci adam olarak bunları bilmemesine imkan olmadığını söylemişti.
Belki bu röportajlar, “Ayın karanlık yüzü”nü azıcık görmemizi sağlayacak çünkü aslında “ayın karanlık yüzü” diye birşey yok - bakış açınıza bağlı olarak, karanlık kalmış yönleri de görebilirsiniz... Aydede bir bütündür, gökyüzünde minik bir gezegendir - biz yalnızca bize yansıttığı yüzünü görebiliriz - oysa biraz beklediğimizde, kendi çevresinde ve dünyamızın çevresindeki dönüşü sürecinde, bize yansımayan yüzünü de görürüz... Tıpkı tarihimiz gibi...